Login
Net aan Zet!
Newest:
Shoutbox XL


Home

Photos

Drawings

Ecards

Recipes

Contact

lieve mensen,

mijn wereld staat op zijn kop... net heb ik een mail gehad dat ik ben toegelaten voor de deeltijdopleiding beeldende kunst in den bosch. nog een week en dan ga ik elke zaterdag en donderdagavond in den bosch doorbrengen. ik had dit totaal niet verwacht, en met half dichtgeknepen ogen las ik de mail om mijn leed te verzachten, om de afwijzing voor te zijn, en dan blijkt dat ik mijn plannen voor het komend jaar kan gaan herzien. maar ik ben heel blij!!! (het toetsenbord geeft geen hoofdletters deze keer)

vanaf gisteravond is het reizen voor mij begonnen en ik ben nu in bangalore, waar ook de summerschool van humansitiek is. morgen mag ik een dag aanwezig zijn bij de lectures, heel leuk1 en daarna ben ik van plan even de rust op te zoeken in een national park, want het getoeter en de drukte van india blijven toch een aanslag op je energie, ook al ben ik er aardig aan gewend geraakt. vooral op plekken als een amerikaanse coffeebar, waar ik eerder over schreef, of een belachelijk duur hotel waar ik laatst heb gegeten, word je je bewust van het verschil. ineens die ruimte om je heen, de stilte. en alles, hoe simpel of smakeloos het ook is, wat aan europa doet denken, geeft op een bepaalde manier een veilig gevoel.

de afgelopen week heb ik veel afscheid moeten nemen; van het project, het gastgezin, het meisje dat sinds twee weken bij mij in het gastgezin woonde en de vrijwilligers van mijn eigen intro-week. toen ik gisteravond vertrok bij het gastgezin moest ik ook huilen. ik heb me er vanaf het begin thuisgevoeld en een heel fijne tijd gehad. om weg te gaan bij het project gaf me een dubbel gevoel; ik mis de kinderen en heb zo genoten van hun vrolijkheid, hun aandoenlijkheid, maar tegelijkertijd viel er een grote last van me af. tijdens het lesgeven zijn veel van de problemen die ik in de eerste week had gebleven. zo moest ik soms 10 of 15 geestelijk gehandicapte kinderen lesgeven, terwijl ik ze eigenlijk individueel les moest geven en ze niet op hun plek bleven. ik heb twee weken geleden overwogen om het project eerder te verlaten, omdat het als enige vrijwilliger zo zwaar was en ik me soms nutteloos voelde. ik wilde gaan mediteren en daarna naar de himalaya, haha. uiteindelijk ben ik toch gebleven, alles voelde te onafgesloten en ik had moeite om de kinderen en het gastgezin achter te laten. de komst van susi in het gastgezin heeft het ook makkelijker gemaakt, vanaf toen had ik elke avond iemand om mee te praten, dwz iemand met dezelfde ervaringen. en ik ben blij dat ik ben gebleven. ik realiseerde me dat het het belangrijkste voor me was om bij de kinderen te zijn en dat de doelen die ik had om ze vanalles te leren, en die vaak niet haalbaar waren, op de tweede plaats kwamen. vanaf toen heb ik de druk op mezelf ook wat verlaagd en heb ik meer met ze gespeeld, geschommeld, en heb ik met de kinderen op schoot naar voorbereidingen voor independance-day gekeken. (deze voorbereidingen voor independence-day waren eerder een van mijn redenen om weg te willen, omdat ik een week lang meer dan de halve dag alleen naar deze voorbereidingen kon kijken).

het was vaak schrijnend om te zien hoe de school meer gericht was op de dove kinderen en er voor de geestelijk gehandicapte kinderen weinig middelen en ook weinig plannen waren. zo is het gebruikelijk om hen in eerste instantie de dagelijkse dingen te leren, zoals je haar kammen, en de knopen van je schooluniform dicht maken, vertelde een van de leraressen me , maar dit gebeurde weinig. (deze lerares is erg betrokken maar voelt zich op de school ook vaak verdrietig en wil graag weer ergens anders gaan werken. ze kwam twee weken voor ik kwam op de school.) twee jongetjes, twee ongeleide projectieltjes, waren in het bijzonder moeilijk en bleven rondrennen. zij kregen op school vooral slaag en dit vond ik erg rot. Ik heb hen zoveel mogelijk aandacht gegeven en ze op schoot gehouden, wat andere leraren daar nooit deden. Zo kreeg ik denk ik meer de rol van een grote zus dan van een lerares, maar dat beviel me goed.

nu ik weg ben van de school, merk ik dat de druk die ik voelde nog steeds groot was. en ook trijdens studeren zet ik vaak druk op mezelf, daar wil ik graag wat aan gaan veranderen. ik ben blij met de kunstacademie, ik hoop dat dat meer een evenwicht zal brengen tussen het rationele/wetenschappelijke en het creatieve en emotionele in mijzelf, waarmee ik nogal eens in strijd heb verkeerd.

vanaf nu heb ik tijd om de blik even naar binnen te keren en rond te reizen. dat is erg fijn, want tot nu toe ben ik steeds erg naar buiten gericht geweest. ik ben wel heel blij met al mijn ervaringen, ik voel me erg gelukkig, nu hoop ik nog te ontspannen en weer eindeloos te lezen en te dromen in de trein…

ik wens jullie allemaal het beste en een fijne afronding van de vakantie! en tot heel snel!

liefs, Net



Ha lieve mensen!

Ik zeg het vast: dit is een lange mail, maar herschrijven, herschikken etc. en de kernpunten eruit halen is voor mij nu teveel gevraagd. Veel succes hiermee!

Wat ik nu weer heb meegemaakt! Ik zou het afgelopen weekend met andere vrijwilligers naar Goa gaan, het kleine staatje boven Karnataka. De Portugezen hebben Goa heel lang bezet en er is nog veel Portugeze invloed merkbaar, vooral in de wat lossere lifestyle (drinken, minder traditionele kleding). Vanwege de moessonregen wilden de andere vrijwilligers niet gaan en ik ben toen alleen vertrokken. Op het station ontmoette ik gelukkig twee Franse vrijwilligers die klaar waren met hun project en met dezelfde nachttrein naar Mumbai gingen. :)
Ik vind het te belangrijk om hier te reizen, en zelf dingen te ondernemen. Dat is me afgelopen weekend ook goed bevallen, hoewel het weekend langer duurde dan gepland. :) In Old Goa heb ik mooie kerken gezien. Zondag heb ik twee uur achterop een bike (een scooter) gezeten, in de monsoonregen die zo erg was dat ik nauwelijks kon zien en 's avonds rode ogen had. Ik vond het een hele belevenis! Ik heb onderweg thee gedronken bij de zus van mijn bike-bestuurder, erg leuk! De jongen vertelde me dat hij geen geld had om te studeren en dat hij nog als enige bij zijn moeder was, die elke dag naar het ziekenhuis moest. Erg schrijnend, want hij sprak heel goed Engels en hij wilde ook graag studeren. Toch vraag ik me ook altijd af: in hoeverre dikt hij zijn verhaal nu aan, omdat ik geld heb? Het kwam me wel puur over en ik vind het dan ook jammer dat ik mezelf die vraag stel, maar misschien ook noodzakelijk...
In India kom je veel paradoxen tegen. Zo vind ik mensen over het algemeen eerlijk, warm, heel vriendelijk en behulpzaam. Maar als het op geldzaken aankomt (bijv. in een stad als Mumbai) is die houding ineens totaal anders. Ook zie je hier regelmatig heilige koeien (en andere dieren) stukken plastic eten, waardoor ik eerst erg geschokt was. Net zoals ik de tegenstellingen tussen rijk en arm schokkend vond, en in eerste instantie lijkt het hypocriet hoe rijk en arm hier naast elkaar leven. Maar het is te verklaren vanuit het dharma. Mensen denken dat een bedelaar in zijn huidige leven of een vorig leven iets slechts gedaan heeft. Hetzelfde geldt voor gehandicapten. Mensen die succes hebben, worden vaak gezien als goede mensen (met een goed dharma). Hierdoor zijn mensen minder geneigd deze tegenstellingen op te lossen, het dharma lijkt een zaak van ieder voor zich (of van de familie).
Ondanks dit, vooral nu ik het begrijp, vind ik India erg leuk en mooi. Ik vind de mensen fijn. En door het getoeter heen zie ik inmiddels ook de onverstoorbaarheid van de Indiers zelf, die die geluiden (als een heilige olifant) van zich af laten glijden. Zo is ook de inrichting van hun huizen niet zo belangrijk. Ik vind het mooi dat ze hier juist niet zo mee bezig zijn.

Nu verder over Goa. Zondagavond zat ik in een coffeebar in Mapusa (uitspraak: Map-sa), waar ik nog uren had in te halen in mijn dagboek. Daar zitten vond ik al een aparte ervaring: zoveel licht, zoveel ruimte, stilte, een ideale gelegenheid na alle drukte en de Indiers die vlak naast je aan tafel schuiven. Toch voelde het ook raar: bijna als een verraad aan mezelf en de Indiase cultuur, dat ik hier de meest Amerikaanse plek had opgezocht.
Om half 10 vroeg ik de ober of er nog bussen of anders rickshas richting het station gingen. Ik was al te laat, dus hij zou me om 11 uur naar het station brengen. Even later zat ik weer achterop een brommer, nu in het donker van de onverlichte straten. En 20 minuten later bleek dat mijn trein niet zou stoppen op het station waar ik was. Ik was al te laat om naar een ander station te gaan. En na een tijdje zoeken bleken alle hostels en hotels al gesloten. "Oh, ma'am, what to do!", zei de bezorgde jongen uit de coffee-bar steeds. Ik stelde voor dat hij me maar zou afzetten bij het station, zodat ik daar kon wachten op de trein van de volgende ochtend (11 uur). Hij was zo attent dat hij voor mijn veiligheid de hele nacht bij me op het station bleef. We zaten op een stuk beton, want ik wilde liever niet gaan slapen (o.a. vanwege mijn geliefde camera. Ik begin me zo te hechten aan die camera, het is bijna het enige constante tijdens al het reizen, het is een tweede oog, een soort huisje waar ik mijn ervaringen in stop en waar ik gevoelsmatig in woon.) Achteraf vond ik het wel een schrik, want Indiase stations zijn 's nachts niet veilig. Maandag kon ik ook niet naar mijn werk en zat ik in een drukke stad, in de hitte. Ik slenterde van juicebar naar juicebar, op zoek naar rust of een tweede coffeebar. In de trein naar Kundapura die middag heb ik 5 uur achter elkaar geslapen.

"Life, at its best, is a flowing, changing process in which nothing is fixed." Carl Rogers
Zo probeer ik het leven hier te zien, en het is een mooie oefening, een mooie ervaring, hoewel soms een beetje eng. Waar is de structuur? denk ik dan.
Het project wordt steeds leuker. Het belangrijkste is dat ik niet veroordelend ben naar mezelf en opensta voor wat zich voordoet (bijv. een andere klas dan ik had verwacht, of ineens meer kinderen). Soms probeer ik meerdere klasjes tegelijk les te geven omdat er te weinig docenten zijn, maar ik merk dat dit vaak weer tot andere beperkingen leidt. Bij veel kinderen is het het beste om ze individueel aandacht te geven.
Een paar geestelijk gehandicapte kinderen zijn moeilijk op hun plaats te houden. Er is een jongetje bij waarvan ik nu wel merk dat hij zich meer aan mij hecht, hij pakt steeds mijn hand vast etc. Ik vind het heel leuk dat ik hem wel op die manier kan bereiken, en ik probeer hem netter te laten eten (als je er niet bij bent houdt hij zijn hoofd achterover en gooit reist naar binnen).
Ik heb er een paar keer over gedacht om van project te veranderen. Maar dat komt dan steeds vooral door een soort spanningen die ik in mezelf ophoop, waardoor ik soms zo flexibel ben als een stuk gedroogd hout (iem. een betere vergelijking? ;) ), dat dreigt door te breken. Dan is elke kleine tegenslag me teveel en denk ik ineens dat er teveel misgaat. Maar de meeste lessen gaan eigenlijk goed, en ik leer ook steeds weer wat de volgende keer beter kan.
Ik ben blij dat ik hier echt inzicht opdoe in dit soort gedrag van mezelf, dat ik zie waar mijn eigen waarden en grenzen liggen, hoe ik structuur schep (en of dit wel nodig is). Zoals ik in de bergen de afgelopen jaren heb geleerd wat ik fysiek kan hebben, leer ik nu wat ik geestelijk aan kan. Je leert je eigen reacties kennen op nogal primaire dingen, zoals geen slaap, weinig vrije tijd, veel uit jezelf moeten halen etc.
In het begin vond ik het moeilijk dat er geen andere vrijwilliger was en had ik het gevoel alles uit mezelf te moeten halen, maar daar heb ik nu veel minder last van. De feedback die ik in het begin miste heb ik nu denk ik uit ervaring gehaald, en uit wat ik hoor van andere vrijwilligers.
Vorige week heb ik besloten het project een week eerder te verlaten. Vrijdag 22 augustus vertrek ik zodat ik nog 1,5 week kan reizen en kan uitrusten.

Weer, eten, mosquitos enzo
Mensen vroegen me nog hoe ik de temperatuur, het eten etc. hier vind. Het eten vind ik heerlijk, ik kan ook goed tegen heet eten, en ook tegen een koude douche of weinig slaap. De rijst begint alleen aan te voelen als water: ik kan er niet genoeg van hebben, ik giet het als het ware naar binnen en het vult me niet meer zo. Ik moet wel uitkijken dat ik hier geen rijstbuikje aan overhoud. :) Verder heb ik erg behoefte aan beweging, om me te uiten. Een beetje fietsen of naar de yoga doet al goed, maar ik moet mezelf hier wel steeds aan herinneren!
Ik probeer vanaf nu zo min mogelijk te krabben aan mijn muggenbulten. De Indiërs krabben helemaal niet. Door het regenseizoen kan mijn huid minder hebben en voor ik het weet heb ik een wond.
Van de temperatuur hier heb ik weinig last. Soms in een drukke stad vind ik het te heet, maar als ik meer rustig aandoet vind ik het erg meevallen. In het begin was het wennen dat je hier constant bezweet bent. Maar nu in het regenseizoen is dat weer minder, en moet ik vaak opletten dat ik niet 's nachts kouvat door de weerswisselingen. Tot nu toe is het steeds bij een zere keel gebleven.

Morgenavond vetrek ik met andere vrijwilligrs naar Hampi! Dit is een plaats met hele mooie tempels, een bouwstijl die een mengeling vormt tussen Hindoeistische en Islamitische architectuur. Hierover ga ik vanavond ik de lonely planet lezen. :) (Het is 13 uur in de nachtbus, maar dat is het vast waard.)

Een heel fijne avond en een heel fijne week (of twee) gewenst (in afwachting van mijn volgende mail :P ;) )!

xx Net



Ha allemaal!

Schrik niet van de titel! Het gaat hier alleen maar om het advies van de yoga-leraar. Maar je kunt het natuurlijk breder opvatten, en zo probeer ik elk ongemak te onderzoeken, en te kijken wat het met mij te maken heeft. Want zoals ik al schreef zijn er zoveel indrukken, en is het belangrijk dat ik alles naar mezelf toe vertaal en kijk wat het met mij doet. Het is een soort geestelijk onderhoud waar je niet aan ontkomt. :) Afgelopen week heb ik de intorductiweek van FSL gehad. Dat was leuk en gezellig. Het maakt de stap naar het project en de Indiase cultuur minder groot. Maar ik ben blij dat waarvoor ik kwam nu echt gaat beginnen!
Gister ben ik opgehaald door het geastgezin, in een mooie glimmende terreinwagen. Ik woon nu in een mooi huis met een eigen kamer, en er is zelfs een (koude) douche. Even was ik bang voor een teleurstelling, maar het valt in alles mee. In een reisgids las ik dat je in India vaak de middeleeuwen naast de moderne tijd ziet, en zo lijkt het ook bij dit gastgezin: naast de auto, een nieuwe tv enz. zijn ze traditioneel, heel vriendelijk en behulpzaam, de moeder is huisvrouw en in de tuin staat een stenen tafel om de was op te doen. Door deze dubbelheid, en omdat het fijne mensen zijn, heb ik het wel naar m'n zin. Vandaag heb ik voor het eerst gekeken op de school waar ik les ga geven en ik heb een rooster meegekregen. Ik begin elke dag met het aankleden van de geestelijk gehandicapte kinderen en met hulp in de keuken. Daarna geef ik de geestelijk gehandicapten creatieve les (of doe spelletjes enz.), en daarna geef ik gedurende de dag nog drie keer les aan verschillende groepen. Ik ben blij dat er steeds ruimte is voor creatieve dingen.
Op dit moment zitten sommige klassen soms een uur in het lokaal zonder een lerares. Ik zie dus ook genoeg werk liggen. Maar met alles is het nog heel erg zoeken. Zo wil ik nog even mijn Kanada*-lessen van de introductie gaan doornemen, het spelletjesboek van Tjarda :), en ga ik zo nog wat 'English Rhymes' uitprinten... Morgen zijn er namelijk nog minder docenten aanwezig en moet ik 5 klassen tegelijk vermaken met spelletjes, rhymes enz. Gelukkig gaat het bij 3 klassen maar om ongeveer 15 kinderen. Ik heb alle kinderen vandaag op de foto gezet, zodat ik hun namen kan leren. Het lijken me heel leuke kinderen en ik heb ook wel bewondering voor hun vriendelijke en ook bescheiden houding, ondanks de ongemakken van het doof-zijn, dat ze af en toe geen les hebben en hun ouders alleen in de vakantie zien. Ik heb er veel zin in om met ze te gaan werken!

Zoals ik al schreef is het nog veel zoeken, veel naar mezelf vertalen. Zoveel referentiepunten zijn verdwenen, dat ik steeds op zoek moet gaan naar referentie in mijzelf. Ik denk dat dit heel nuttig voor me is. Ik voel nu hoe ik er behoefte aan had mijn eigen ideeen en cultuur in een perspectief te plaatsen, flexibeler te worden en dingen los te laten. Tegelijkertijd voelt het soms als een soort verwarring, een desorientatie, en dan weer inspiratie...!
Afgelopen week heb ik een fiets gekocht en daarop ga ik straks op weg naar mijn gastgezin, zo'n 7 km. fietsen. De fiets is oud en verroest, maar lijkt tegelijk onverwoestbaar. Als ik erop fiets voel ik me helemaal geintegreerd. En verder heb ik heel erg genoten van de yoga-lessen in de Hindu-tempel van Kundapura, elke ochtend om 5:45 uur. Misschien kan ik er nog een of twee keer per week heen. En afgelopen zaterdag heb ik in zee gezwommen, met al mijn kleren aan (volgens de kleding-etiquette), door enorme golven, echt heerlijk!

Ik wens jullie weer heel veel fijne, zomerse dagen! De zon mag je gerust van me lenen. ;)

Liefs, Net

* Kannada is officiele taal die in Karnataka wordt gesproken.



Hallo allemaal!

Dit is mijn eerste bericht vanuit India!

Algemene reisinformatie: Ik verblijf van 2 juli t/m 2 september in India. De meeste tijd breng ik door in Kundapura (in de provincie Karnataka, vlak boven Kerala (de zuidelijkste provincie van India)). Kundapura ligt in het Udupi-district. Het is een stadje met veel natuur er omheen, en het ligt een paar km. van zee. Ik ga van 7 juli t/m eind augustus werken op een project met gehandicapte kinderen: zowel geestelijk gehandicapte als dove en doofstomme kinderen. Op de school werkt waarschijnlijk tegelijk met mij een andere vrijwilliger. Ik ga nu eerst (vanaf morgen) een introductieweek met andere vrijwilligers tegemoet, daarna beginnen mijn 7 weken werk op het project en bij het gastgezin!
Het project gaat uit van FSL, de Indiase partnerorganisatie van SIW (stichting internationale werkkampen).

Woensdagochtend ben ik naar India vertrokken en ik kwam om half tien 's avonds locale tijd aan in Mumbai (Bombay). Daar werd ik gelukkig opgewacht door een taxi van het hotel en ik reed die avond nog een uur door de stad, in een gammel auto'tje (jeetje, ik weet nog steeds niet hoe je dit spelt. Mail je me terug, Ern? ;) ). Daarna kwam ik aan bij het Bentley's Hotel, wat ik in de Lonely Planet had gevonden en dat ik had gekozen omdat ik ze kon mailen. Het ligt vlakbij de Gate of India, volgens Jules in een rustige buurt. Als dit al een rustige buurt was, ben ik blij dat ik dit hotel heb gekozen. :) Ik vond het hotel wel een beetje duur. Ik moet nog steeds erg wennen aan al het getoeter op de straten dat tot nu toe ook in elke hotelkamer waar ik slaap goed doordringt. 's Ochtends werd ik vroeg wakker van brutale vogels in de tuin, en ik verbeelde me dat het krijsende aapjes waren. Realiteit en dromen lopen vaak door elkaar tijdens mijn nachten in India, vanwege de vele geluiden en doordat ik nog steeds waakzaam blijf tijdens mijn slaap.
Die dag (donderdag) heb ik een taxitour door Mumbai gemaakt, die ongeveer 5 uur duurde. Dit beviel me wel, omdat ik zo tien hoogtepunten van de stad kon zien (waaronder het huis van Gandhi, een grote openlucht-wasserette, de universiteit en een Hindu-tempel). Tegelijkertijd kon ik vanuit de auto veel van de stad zien en durfde ik vanuit het raam het beste mensen te fotograferen. :P Op straat vond ik het daarvoor iets te druk. Met Indiase kleren viel ik nog even hard op, er is geen beginnen aan een transformatie, al heb ik vandaag nog voor de grap bruine haarverf gekocht. :) Op het CST station heb ik die dag gelukkig ook een treinkaartje (sleeperclass, ladies) kunnen kopen voor Kundapura, voor de volgende dag om 14:05 uur. 's Avonds ben ik zelf naar de Gate of India en langs het strand gelopen, maar ik voelde me niet gemakkelijk bij alle bedelaars en mensen die mij vanalles wilden verkopen. De paradox van een stad vind ik altijd: veel cultuur, maar zo moeilijk om echt contact met de mensen te krijgen.
De volgende dag zat ik in de slaaptrein en heb ik uren achter elkaar gelezen en uit het raam gekeken. Het uitzicht was echt prachtig, vooral op de onherbergzame plekken.
Om 6 uur 's ochtends kwam ik aan in Kunpapura en ik ben met de rickshaw (een soort taxi zonder deuren) naar het hotel gereden dat ook morgenochtend de ontmoetingsplek van FSL vormt. Een heel fijn hotel, en ik voel me al veel meer op mijn gemak. De mensen in Kundapura groeten me heel vriendelijk en zijn minder commercieel gericht dan in Mumbai, wat ik al hoopte en waardoor ik hier ook veel liever over straat loop. Wel heb ik inmiddels veel behoefte om andere vrijwilligers te ontmoeten en ook de mensen van mijn gastgezin. Alleen reizen, vooral op drukke plekken, heb ik op een gegeven moment wel gezien. Wel vond ik het heel fijn om tijd te hebben voor de reis en hier al twee dagen te kunnen wennen voor het project begint. Het is ook fijn om veel te lezen, te fotograferen (wat ben ik blij dat ik mijn camera hier heb) en te schrijven, kortom tijd voor mezelf te hebben, want ik merk dat ik tijdens het reizen anders veel sneller van mezelf afraak. Er zijn zoveel indrukken en dingen die afleiden. Maar ik geniet er echt van en zie het ook als een uitdaging. Nu op naar het project!!
Een heel fijne avond (en ook vakantie) en tot mails! Mail mij ook vooral terug hoe het met je gaat!

Liefs, Net



Op deze foto's ben ik 1,5 en speel ik geleerde aan het bureau van mijn vader. Ik woonde toen nog in Utrecht en nu woon ik daar weer. Ook nu zit in aan het bureau, bezig met een lees en typ-marathon om mijn deadlines van morgen te halen...







Samen met Joris heb ik 2,5 week door Noorwegen getrokken. Gelukkig waren we voorbereid op slecht weer en vooral als je doorloopt blijkt dat goed vol te houden. Het uitzicht is er vaak niet minder om. Toch is het vermoeiend om bijna dagelijks een natte tent mee te dragen en voor het drogen van je kleren afhankelijk te zijn van de droogruimtes van hutten, waarvan je met het kamperen 1 km. afstand moet houden. Gelukkig hadden we op de meest cruciale nacht betaald om naast een hut te staan en konden we tijdens de storm om 6 uur ´s ochtends naar binnen vluchten... Daarna hebben we ons heil gezocht in Oslo en in het vikingmuseum meegeleefd met de vikingen, een deel van de hogere klasse van het Noorse volk, die met zulk weer op zee zaten.

Vr 3 aug - Na een vlieg- en busreis kwamen we om 23:30 aan in Hjelle v.kr. (Eid).

Za 4 aug - We ontdekten dat we in de verkeerde Hjelle zaten! We hebben voor de volgende ochtend een busreis gepland en hebben gekampeerd bovenop een berg met uitzicht op een groot meer.

Zo 5 aug - Om 12:00 uur kwamen we aan in Lom en van daaruit hebben we een stuk over de weg gelopen. Veel mist en regen. We hebben gekampeerd op boerenterrein, verscholen tussen de bomen.

Ma 6 aug - Vandaag mooier weer. We vonden na een kilometer de weg naar Spiterstulen.

Di 7 aug - Vandaag zonder rugtas. Op advies van een gids zagen we ervan af om de Galdhoppigen te beklimmen. Hij raadde ons aan een smalle plank over te steken, wat ik te eng vond. We zijn doorgelopen over vlak terrein en bij het begin van de rivier, waar een antal kleinere riviertjes samenkwam, zijn we alsnog overgestoken. Dat was erg spannend!

Wo 8 aug - Een halve rustdag, waarop ik eerst een beetje ziek was. Maar om een uur zijn we alsnog vertrokken op weg naar de Glittertinden. Daar hebben we vlak voor de top in de mist gekampeerd en sneeuw gesmolten in ons pannetje.

Do 9 aug - Op de Glittertinden hadden we afwisselend mist en mooi uitzicht. In Glitterheim hielden we 's middags een korte rust en douche-pauze, om daarna een paar km. van de hut de tent op te zetten.

Vr 10 aug - We liepen verder richting Gjendesheim. Bijna de hele dag wandelden we langs een groot meer en we hadden weinig zicht door regen en mist. Vanuit Gjendesheim gingen we verder naar de camping in Mauervangen (2 km. verder).

Za 11 aug - Rustdag op de camping en een bezoek aan de supermarkt in Beitostolen.

Zo 12 aug - Vanuit Gjendesheim hebben we de Bessegen-kam beklommen. De top hing dagen lang in de mist (zowel voor als na onze klim, zo zagen wij), maar vanaf het afdalen hadden we erg mooi uitzicht! Deze tocht bleek opnieuw 'the never-ending journey'.

Ma 13 aug - Van Memurubu naar Gjendebu over een lagere kam. Aan het begin en het eind van de dag mooi weer, maar daartussen een eersteklas hoosbui!

Di 14 aug - Een lange maar vlakke toch naar Leirvassbu. Hier kwamen we onderweg Lea tegen, die met ons meeliep. Het weer wisselde en we liepen langs een aantal meren.

Wo 15 aug - 's Ochtends tijdens een storm de tent uitgevlucht: Joris pakte in en ik verhuisde alles naar de hut. Daarna samen de tent afgebroken en een rustdag gehouden. We zagen schuimige golfjes op een anders rustig bergmeer.

Do 16 aug - Na een tweede overnachting in Leiervassbu liepen we een stuk over de weg om vervroegd naar Oslo te gaan. Onderweg kregen we een lift. Die avond zetten we onze tent voor vijf dagen op in Oslo.

Dit reisverslag heb ik geschreven als kort overzicht voor in een fotoboek dat ik ga printen. Als ik de foto´s online zet zat ik er wat uitvoeriger informatie bijschrijven.



Ik sta in de startblokken voor mijn vakantie naar Noorwegen samen met Joris. Omdat ik alleen met hem ga heb ik mijn trekkersbagage geperfectioneerd. Zo heb ik een goede 'koplamp' (ik schreef kopland), voor als het nog eens donker is voor we een kampeerplaats vinden, met zowel een halogeen-lamp als LED-lampjes. De eerste kan mij assisteren op nachtelijke wandeltochten, zoals de eerste nacht waarop we om 00:15 uur uit de bus stappen. De LED-lampjes zijn voor leesplezier in bed (als ik nog energie heb) of voor bij het tanden poetsen. In deze periode van het jaar is het in de Noorse bergen denk ik rond 11 uur donker.
De mooiste bagage is mijn nieuwe spiegelreflexcamera van Canon (eos 400D) die ik in een aanbieding heb gekocht. Met 10,1 megapixel kan ik alle details van de reis tot in de eeuwigheid bewaren. Ik probeer nog gauw alle functies uit mijn hoofd te leren.
De laatste tijd heb ik zoveel gestudeerd, dat het leek of ik sliep onder een dekbed van boeken. Ik hoop mezelf in Jotunheimen weer wat te ontheoretiseren, de kluwe gedachten als schapenwol uit te spinnen en er kleding van te breien die mijn hele wezen kan omvatten.







Vandaag heb ik toelating gedaan voor de zaterdagcursus van de Rietveld. Die vindt plaats op 32 zaterdagen, van 1 tot 5. Ik ben waarschijnlijk aangenomen, maar de uiteindelijke uitslag komt over twee weken.
Nu ik op de Rietveld ben geweest heb ik gelijk weer veel zin om weer met kunst aan de slag te gaan. Jaren geleden draaide mijn leven om kunst. Na drie jaar van heel andere prioriteiten zet ik nu weer een voet in deze wereld zet en voelt het alsof ik een oude huid aantrek, die me verrassen goed past. Een nieuwe identiteit omhult mij.
Op de Rietveld krijg ik altijd een bijzonder gevoel. Alle vorm staat ter discussie. Ik ben geneigd om mijn eigen grondslagen te onderzoeken: wat ligt er ten grondslag aan mijn eigen werkwijze? Wat zijn mijn ‘dogma’s’? Mijn grondvesten beginnen te trillen: tot mijn fascinatie en irritatie. Ik wil niet alles loslaten en me in oneindige dieptes storten. Maar voor ik aan verfijning toekom, moet ik eerst eens tot de kern komen. Het onderzoeken van die kern, de essentie van wat ik wil zeggen, drijft me naar de cursus. Rilke blijft bij dit proces heel inspirerend, hij beschrijft hoe vruchtbaar het zoeken is.
Bij het toelatingsgesprek heb ik wat nuttig advies gekregen:
De doodles die fantasierijk zijn en de bravere potloodtekeningen integreren en tot een groter geheel maken. De doodles zijn namelijk heel klein en het is zou mooi zijn als ik een werk kon maken dat af is en net zo persoonlijk.
Ik heb een goed gevoel voor compositie. Maar niet al mijn foto’s zijn even persoonlijk. Ik zou mijn foto’s iets meer van mijzelf kunnen maken.



Ik wil kunst graag weer een grotere rol in mijn leven geven. Het creatieve keert altijd terug, het kruipt waar het niet gaan kan en wurmt zich tussen regels door of verbreekt ze... Toch is dit niet genoeg: ik wil graag nieuwe lagen van creativiteit aanboren, misschien met minder humor en vrolijkheid, we zullen zien... ;)
Om terug te gaan naar waar ik ben begonnen ben ik weer gaan tekenen in een stijl die echt uit mezelf komt. Het bevat veel humor en uitvergrote emoties. Ik zie dit nu even als mijn beginpunt, vanwaar ik tastend en bewust naar nieuwe wegen zal zoeken.

Rilke schrijft aan een jonge dichter: "U richt uw blik op de buitenwereld, en dat zou u vooral niet moeten doen. Niemand kan u raad geven en helpen, niemand. Er is maar één enkel middel. Voel uzelf aan de tand. Onderzoek de reden die u dwint te schrijven; ga na of die reden tot in het diepst van uw hart zijn wortels uitstrekt, beken uzelf of het uw dood zou zijn als u niet meer zou mogen schrijven."

Hier alvast een paar doodles: